ohoho.. bile bukak this blog je, trus tengok my last update bile. 2 MAY 2009. haha. sabo jele . Nasib baik blakang tu 2009. kalau la 2008.. mmg naye.. Hadess.. tak tau la kenapa 3-4 bulan kebelakangan ni rase m-a-l-a-s jek nak update blog ni. Penyakit ape yg menyerang penulis blog ni ntah!

Neway, Alhamdulillah, skrang I dah move in to new place. New home, new job. 1 June 2009 I stat keje kat tempat baru. It means, I dah bekerja kat tempat lame selame 5 bulan. mmg target tanak keje lame2 pon kat situ. I prnh ckp kat sini kan .. that I give myself for 3-6 months keje kat situ? and after 5 month, i've already move for another job. Alhamdulillah tuhan dah permudahkan laluan . I knew life wud not gonna be so easy .. there are so many obstacles waiting ahead for me. InsyaAllah... I'll try my best to pass thru them..till my dream have been fulfilled... correction - till my very last breath


Since i keje kat tmpat baru ni.. kesemua rasa tension yang I penah rasa di tempat keje lame dah hilang- all of them. Honestly, I rase lebih bahagia n lebih bersemangat untuk bekerja. (hoho... jgn hangat2 taik ayam ye zaza.. )


Owh, lupe nak britahu. Keje yang ni,.. I keje bhgn sales jugak(30% of it). But totally different from what I've been doing for the past 5 months. This job is really much related to my field of study - Remote Sensing n GIS. And the best part is.. I've got really-really amazing colleagues here. Thanks to both my immediate boss, en.Helmi n Kak Awin (who were my interviewer haritu), for giving me great opportunity to be here and learn from all of you..=)

Cuma satu je... For 5 months of my tenure with my prev company, they have given me a really good lesson about English language. You know what..?? we can't even say a word in any language other than English. English is the only language allowed during office hour. One who breaks this rule, will have to draw 50cent and put it in the penalty can (each time). huhu.. rase mcm kat school pon ade gak. But this is really good effort for us to improve our English, especially for the not-very-GOOD English talker like me..!! huhuh. And this thing really works..!! Thanks to all of them. (walaupun masih merangkak ckp omputeh.. haha)

And now, I have really-really good, great, and kind colleagues. But.. there's only one thing - we all kat sini tak byk communicate in English (I don't know if this is actually a real-typical private malaysian company, which 95 % of the employee are Malay - the truth is.. nobody tends to speak English ) I don't think this is because they all didn't know how to.. but the thing is.. nobody wants to. Everybody is in the comfortable zone, whereby almost all of our colleagues here are Malay, so why bother to speak English? Am I right? For certain things- clients, reports, meeting. I believe all these have been conducted in English. But to speak and practice English in our daily conversation.. its quite difficult.

I tak salahkan sesiapa - Accustom to something, makes people resist to change. My new company is ok. Honestly, its not that bad. bcoz I know.. banyak lg kes2 lain yang sama mcm ni - malahan lgi teruk. I cuma taknak sebut kat sini organisasi jenis ape yang biasanya mempunyai masalah yang 10 kali ganda lebih teruk (I know this bcoz I keje kat my prev company.. huhu). Kang kene saman pulak I.. haha... =)

Ahah..! tetibe I mengarut pasal English language ni apesal pulak.. hoho.
Hmm.. maybe because, I ni bukan the person who is very fluent in English. So I need to learn, and practice english every day. bimbang kalau2 I tak practice mende ni selalu.. sikit demi sikit I jadi lupa..on how to be confidence in my Oral English.

p/s: English is English, but Malay Language is still the language I LOVE the most..!!

=) till next entry,
Zaza

Yesterday, i've received a comment from an unknown commentator. This anonymous people gave a comment which i thought, very unpleasant (even it might literally bearable). His/her comment makes me felt offended, and for me, its really a rebuke..!

Yes, honesty is very good to many extent. It is important element in keeping good relationship with others. And honesty, is really good and needed when u want to admonish others about something immoral, or bad, with the intention to correct their mistakes ~ Even though u never know the shape of acceptance of those people upon your advices,opinion or judgement. And bcoz your aim is to correct others,regardless the way u talk or deliver your thoughts, its still for me - at least acceptable. (This actually should be done in smart and gentle manner ok..)

But what makes me felt so unpleasant with this anon people?? If he/she criticized my page, or my writings, or whatsoever i've done with this blog, i can openly accept his/her opinion. Unfortunately, it is crystal clear that, his/her honesty is not intended for admonishing me for any mistakes!, instead, he/she had physically rebuked something created by our Creator! ~ something that cannot be changed by us,His slave. What an ungrateful and ungraceful people he/she is!

Saya anak merdeka. Lebih tepat lagi - generasi pasca-merdeka. Generasi yang lahir ketika jerih perih kemerdekaan tidak lagi dirasai.Yang ada ialah segala kemewahan dan kesenangan yang telah mula bertapak di negara Malaysia tercinta ini. Tidak ada peperangan, tidak ada bunyi bom atau pesawat terbang yang menggegar lubang telinga dan mengganggu-gugat ketenteraman. Tidak ada wajah-wajah bengis askar-askar Jepun yang masuk kerumah membuat onar. Juga tidak ada kesusahan hidup yang menyebabkan saya terpaksa memakan ubi kayu atau biji cempedak yang ditanam dibawahrumah..!!(untuk simpanan sewaktu benar-benar darurat!).

Disini dapat dilihat betapa pentingnya metapelajaran sejarah yang diajar disekolah (matapelajaranyang selalunya dibenci oleh para pelajar!). Tanpanya, tak mungkin saya mengetahui jerih-perih org dahulu-kala memperjuangkan kemerdekaan.Walaupun saya tidak benar-benar merasai zaman "gelap"itu, sekurang-kurangnya saya dapat menelusuri dan mempelajari sedikit sebanyak jerih-perih penat-lelah mereka yang terdahulu(saya ulangi sekali lagi betapa saya tak mahu melalui pengalaman itu!).
Dan melaluinya juga, saya mula sedar betapa pentingnya kemerdekaan ini dipertahankan.! Jika sebelum ini,masih ramai generasi sebelum Merdeka yang hidup dan berkobar-kobar mempertahankan kemerdekaan,kini tidak lagi.Jika sebelum ini, generasi yang lahir sebelum merdeka masih mendominasi bilangan penduduk di Malaysia, tetapi kini setelah lebih 50 tahun merdeka,Saya pasti ramai dari mereka yang telah meninggal dunia (harus diingat generasi sebelum merdeka yang paling muda kini telah berumur 51 tahun..!!) Lalu siapa yang wajib mempertahankan dan menyambung perjuangan mereka kalau bukan

Seperti yang dijanjikan sblm ni, ada isu yg ingin dikongsikan disini berkaitan ujian memandu yang sy lalui. Telah sy katakan sblm ini yg sy mengambil ujian JPJ sebanyak 3 kali sebelum diiktiraf sebagai pemandu jalanraya berlesen bukan? jadi di sini, apa yg ingin dikongsikan ialah sikap ketiga-tiga org penguji(JPJ) yg telah menguji sy dan pengajaran yg saya kutip drpnya.

• Penguji pertama: Lelaki,usia lingkungan 30-35 thn

Tak banyak yg boleh sy katakan disini ttg penguji pertama.Nama pun tak ingt. Memakai kacamata hitam (sy dapati rata2 penguji JPJ suka btul pakai spek itam neh!huh..! bajet mcm ngeri sgt ke ape?). Dan sy pun tak sempat nak ketahui lebih lanjut ttg penguji pertama ni sbb sy tak sempat nak keluar ke jalanraya pun..ehehe.. (what a silly mistake i've done!) What? kesalahan ape? tehehe... takmo ckp la.. segan.Puncanya?? ada dua kemungkinan 1) saya terlebih konfiden, 2) sy nervous sgt kot.. iskh2... saya pun kurang pasti yg mana satu...=)

• Penguji kedua: Perempuan, usia lingkungan 35-40 thn

Yang kedua ni tak pakai spek hitam pun.. tapi berwajah serius dan susah btul nak senyum.haih... yang ni mmg terkenal dgn ke"hardcore"an nye.. heheh. Knp sy ckp camtu? Pakcik yg slalu ajar sy bwk kete pun ckp dgn saya (lepas sy lulus ujian ).. "kalo penguji yg ni mmg pyh sikit.!kalau 5 org yg dia uji, biasanya sorang jek yg lepas!!"Adeyh.. bleh anda bayangkan ke"hardcore"an nye?? patutla bile pakcik ni nmpk atas borang ujian sy yg sy akan diuji oleh Puan JPJ ni, ada riak risau pd wajahnya.Tapi pakcik tu takdela ckp pd sy yg dia risau.By the end of the day.. wat happened? huwaaaaaaaaaaaaaaaaaa.... ='( sy gagal lagi... sob2.. apelah nasib...Tapi, ade something interesting yg nak diceritakan disini ttg penguji ni.

Let me go through this:- hari ni sy rasa lebih konfiden dari ujian pertama sbb semalam, saya dah berlatih sepuas-puasnya. Sy pandu kete melalui jalan dan laluan yg sama sebanyak 5 kali!Diulang, 5 kali!!(sepatutnya 4 kali je, tapi pakcik tu saje bg sy extra route.. =) tq pakcik)Walaupun sy dah sedia maklum yg puan JPJ nih agak hardcore dgn calon2 yg diuji, sy tetap rasa ok sbb semalam sy dah berlatih byk.First thing sy buat sebaik sy msuk dlm kete, sy bg salam. malangnye, takde respond. Puan JPJ nih asyik tgk borang sy dan diam seribu bahasa (huish kokyepon, jwb la slm sy nih skit.. ssh sgt ke?? Takpun bg sy sikit senyuman pon dah ok..)siapa tau mgkin sy akan lbh tenang dan relax dgn cara tu kan? Then, Sy teruskan ape yg ptt sy buat semasa ujian memandu. Selekoh pertama yg sy lalui, sy termakan jln org skit semasa membelok.spontan, Puan JPJ ni buat bunyi tak senang (bunyi org act bile timbul sesuatu mslh).hati sy yg tadi tenang bertukar rupa. Selepas kesalahan pertama ni, tanpa sedar sy trus melakukan kesalahan-kesalahan lain yg sy langsung tak buat semalam! Bayangkanlah, nervous yg mula merajai membuatkn sy hampir tersilap jalan dan sekaligus menyebabkan sy memberi signal di selekoh yg salah! (tak masuk akal btul! smlm sy pusing jalan ni 5 kali tau! takde silap pon..) Apabila seorang pemandu membunyikan hon pd sy, Pn JPJ ni tanpa lengah menyuruh sy berhenti di tepi highway.(mase ni, sy tau sy dah gagal utk kali kedua.. tapi dlm masa sama sy mmg tak boleh trima kenyataan yg sy gagal lagi..! huish tak logik btul bleh gagal lg kan?) Psstttt.. yg saya geram tu.. boleh pulak puan ni berbual baik dan senyum dgn saya lepas sy dah comform gagal tu! Haila manusia ni.. mcm2 perangai kan?

Lalu sy terfikir,jika dr awl tadi beliau dah tunjukkan sikap "warm welcomed" pd saya,mungkinkah kegagalan yg sy lalui hari ini akan bertukar menjadi kejayaan? mungkinkah sy tak akan rasa sebegitu nervous dan kesalahan yg saya lakukan juga tidak akan jadi sebegitu byk? Mungkin juga kan..? OPsss...Jangan salah sangka! Saya sesekali tidak menyalahkan takdir.Bukan juga sy ktakan begitu bermakna sy meletakkan kesalahan pada puan JPJ trsebut.. Saya pasti itu adalh kesalahan saya yang gagal mengawal diri sendiri. Tetapi apa yang ingin saya ketengahkan disini ialah pelajaran yg tersirat disebaliknya.

Kajian dan pemerhatian telah membuktikan yang dorongan itu adalah lebih efektif berbanding hukuman. Teringat saya akan sebuah buku motivasi yg masih belum habis yg saya baca "How to win friends and influence People" tulisan Dale Canergie. Dlm bab yg membincangkan tentang A Simple Way To Make A Good First Impression, Dale telah memetik ulasan dari seorang pakar psikologis dari University of Michigan, Proffessor James V.McConnell tentang harga dan pentingnya sebuah senyuman:


"People who smile, tend to manage, teach, and sell more effectively and to raise happier children.There's far more information in a smile than a frown. That's why encouragement is a much more effective teaching device than punishment" (Dan diingatkan disini, senyuman yg dimaksudkan adalah senyuman yg ikhlas, bukan pura-pura..!)

Saya ulangi. ENCOURAGEMENT IS A MUCH MORE EFFECTIVE TEACHING DEVICE THAN PUNISHMENT. buktinya...?? mari kita susuli apa yg berlaku pada ujian JPJ kali ketiga merangkap kali terakhir yg saya lalui.

• Penguji Ketiga: Lelaki,berusia dalam lingkungan 45 thn

Yang terakhir ini juga pakai spek hitam. Tapi beliau tidaklah seperti sesetengah JPJ lain yg sengaja menunjukkan ke"besaran"mereka. Pertama kali sya masuk kereta, beliau memberikan saya "warm welcome" yg saya harapkan. Walaupun kelihatan agak garang dan tegas, beliau sebenarnya seorang yg agak friendly. Ini membuatkan meter nervous saya turun ke tahap terendah. Ini tidaklah bermakna saya langsung tidak melakukan apa-apa kesalahan pd ujian kali ini.Saya melakukannya sekali.Tanpa memarahi saya, beliau dgn suara tenang menyuruh saya pandu kereta elok-elok. Mendengarkan itu,serta-merta saya terasa lega dan tenang lalu membuatkan pemanduan saya menjadi lebih lancar dan berhati-hati. By the end of the day?? Yuhuuu.. Alhamdulillah saya berjaya akhirnya.... =)

See..? magic bukan? kontra yang saya dapati dari dua pendekatan yg berbeza.
Dimana apabila saya melakukan kesalahan:

1. Saya dilayan dengan respond yg tidak menyenangkan hati. Akibat: Saya terus melakukan kesalahan demi kesalahan tanpa saya menyedarinya!


2. Saya dilayan dengan dorongan dan suara yang menenangkan. Akibat: Saya merasa lega dan tenang dan pemanduan saya menjadi lebih berhemah dan berhati-hati!

Betapa saya mendapat pengajaran dari peristiwa ini. Anda bagaimana? saya harap, anda yg membaca juga mendapat pengajaran yg baik dari kisah ini. Selepas ini, sy pasti akan berusaha utk mempraktikkan kaedah ini dalam setiap situasi sukar yang saya lalui.Saya tahu bukan mudah untuk mempraktikkannya. Lebih-lebih lagi apabila kesalahan yg dilakukan oleh seseorang itu terlalu besar dan sukar untuk dimaafkan. Namun kemarahan dan kritikan bukanlah jalan yg baik untuk menyelesaikannya. Kerana kemarahan dan kritikan hanya akan membuatkan individu berkenaan akan lebih melakukan kesalahan dan kemungkinan besar memberontak kerana harga diri mereka dipermainkan. Lalu cara yang terbaik? adalah melalui layanan yg baik, dorongan dan senyuman. Dengan cara ini, individu tersebut secara automatik akan merasa malu dgn kesalahan yg dilakukan, malahan ia akan menjadi lebih efektif. Individu ini akan merasa dihargai kerana tidak dimarahi dan dimalukan (lebih2 lagi dikhalayak ramai) malahan akan merasa lebih yakin diri.
Ingin saya kongsikan dgn anda sedikit petikan dari buku tulisan Dale Canergie berkaitan isu ini.

Part One : Fundamental Techniques in Handling People,pages 14-15
When dealing with people,let us remember we are not dealing with creatures of logic. We are dealing with creatures of emotion,creatures bristling with prejudices and motivated by pride and vanity. Bitter criticsm caused the sensitive Thomas Hardy , one of the finest novelist ever to enrich English literature, to give up forever the writing of fiction. Criticsm drove Thomas Chatterton, the English Poet, to suicide.

Benjamin Franklin, tactless in his youth, became so diplomatic, so androit at handling people,that he was made American Ambassador to France. The secret of his success? "I will speak ill of no man," he said,".......and speak all the good I know of everybody" Any fool can criticize,condemn and complain--and most fools do. But it takes character and self-control to be understanding and forgiving. "A great man shows his greatness," said Carlyle,"by the way he treats little men."

Bob Hoover, a famous test pilot and frequent performer at air shows,was returning to his home in Los Angeles fromand air show in San Diego. As described in the magazine "Flight Operations", at three hundred feet in the air, both engines suddenly stopped. By deft maneuvering he managed to land the plane, but it was badly damaged although nobody was hurt. Hoover's first act after the emergency landing was to inspect the airplane's fuel. Just as he suspected, The World War II propeller he had been flying had been fueled with jet fuel rather than gasoline. Upon returning to the airport, he asked to see mechanic who had seviced his airplane.The young man was sick with the agony of his mistake. Tears streamed down his face as Hoover approached. He had just caused the loss of a very expensive plane and could have caused the loss of three lives as well.You can imagine Hoover's anger. One could anticipate the tongue-lashing that this proud and precise pilot would unleash for that carelessness. But Hoover didn't scold the mechanic; he didn't even criticize him. Instead, he put his big arm around the man's shoulder and said, "To show you I'm sure that you'll never do this again, I want you to service my F-51 tomorrow."

Hmmm... mengagumkan bukan? kesan yg diberikan oleh kedua-dua dorongan dan kritikan? Dalam menangani isu ini, sudah pasti pilihan adalah ditangan anda.... dorongan...? atau kritikan..??

Dan mulalah berikan senyuman anda pada setiap orang yg anda temui hari ini.. kerana mungkin senyuman anda yg sedikit itu.. dpt meredakan kesedihan atau kesuraman org lain.. siapa tahu kan? lagipun bukankah senyum itu... sedekah..?? =)

Yuhuu.. da bleh update blog smule.. hihihi.. "eksaited" neh. ahaks. Aceli sy excited nih sbb minggu dpn nak balik bercuti... hehehe...jom-jom jalan2 pegi bercuti... =)
And.. yg lagi menyebabkan sy excited nak bercuti ni.. sbb sy tak saba nk cari my new book collection.. tehe...


Buku ape? kali ni novel Malay.. dah lame rasenye tak beli novel Melayu. Yela.. kalau dulu mmg sy ni hantu novel melayu. Tapi sekarang.. sejak dua menjak berlakunye lambakan novel-novel cinta Melayu dipasaran yg kebanyakannya -sorry to say, terlalu stereotype,kurang pengisian, dan seolah-olah hanya tangkap muat, membuatkan sy jadi tawar hati utk membaca novel-novel seperti ini lagi. Mana tak nye, plot utama yg ditulis kebanyakannya hampir sama dan pembaca biasanya boleh meneka apa yg akan berlaku selepas itu. In simple words - Langsung tak ada keunikan dan kelainan..! dan plot utama yang paling biasa diketengahkan oleh penulis-penulis baru ini ialah kisah percintaan selepas kahwin. Bermula dengan kebencian, kemudian by coincidence, terpaksa berkahwin, dan akhirnya jatuh cinta antara satu sama lain.. (Duh..! tolonglah buat sedikit kelainan dan keunikan.. penat nak bace cerita yg lebih kurang sama ni tau! )


Disebabkan itu, sy mmg serik nak membazirkan duit utk penulis-penulis novel yg sy tak kenal terutamanya penulis-penulis baru. Lalu sy mula menambh koleksi kpd buku-buku dan novel berbahasa inggeris. kenapa?? bukan saya tidak patriotik dgn buku-buku bahasa ibunda sy sendiri, tetapi memandangkan buku-buku berbahasa inggeris ini mempunyai kelainan dan keunikan yg tersendiri malahan kadangkala mempunyai pengisian yg sgt bagus, lalu ia memberi kepuasan kepada minda sy yg sentiasa inginkan kelainan dan keunikan.


Lalu? mengapa sy ingin mencari novel melayu pula cuti ini? Jawapannya, kerana tak semua novel-novel melayu itu termasuk dlm kategori yg saya kisahkan tadi. masih banyak penulis-penulis novel melayu yg sgt berbakat seperti Faisal Tehrani, Aina Emir, A.Ubaidillah Alias, dan ramai lagi penulis-penulis lain . Dan penulis-penulis ini ibarat mutiara di dalam lumpur.. walaupun digenangi lumpur.. ia tetap berharga dan bernilai...


Nak tahu buku apa yg sy teringin sangat hendak sy baca kali ini?

Buku dari seorang jurutera dan penulis berbakat John Norafizan yg bertajuk Garis-Garis DejaVu.



Pertama kali sy mula mengenali nama John, ialah melalui sajaknya yg bagi saya sgt superb! sajak yang juga bertajuk Garis-Garis Deja Vu ini memang sgt saya minati. Mulanya sy sangkakan beliau sememangnya seorang pemuisi - bukan seorang novelis. Namun ternyata sangkaan sy meleset. Rupanya beliau ialah seorang novelis dan seorang jurutera..! apabila sy membaca review novel ini dari pembaca-pembaca lain, sy menjadi tak sabar untuk turut sama menghayati dunia ciptaan John di dalam novel terbarunya ini. Melalui sedikit review, Bahasa yang digunakan John sy kira menepati citarasa seni saya. Selebihnya.. sy belum layak untuk komen apa-apa selagi sy belum benar-benar membaca dan menghayati novel ini.



Oleh itu.. benarkan sy membaca novel ini dulu. =p

kemudian insyaAllah akan sy review novel ini sesudah selesai membacanya..



Note: nampaknya akan bertambah satu lagi buku di bookshelf saya yg menanti untuk dibaca .. eheh.. hum.. takpe2.. sy mesti curi masa utk habiskan buku2 tu semua. Sbb kesemuanya pun sy suka... =p